Przyszedł na świat 4 maja 1910 r. w Warszawie. Matka pochodziła z bogatej rodziny Szustrów, zaś ojciec, Witold Preyss, był niezbyt szczęśliwie gospodarującym ziemianinem.
Niedługo po urodzeniu się Jerzego, Preyssowie wyjechali do rodzinnej miejscowości Kościelna Wieś na Kujawach. Po sprzedaży majątku zamieszkali w małym dworku w Rękawczynie w Wielkopolsce.
Jerzy Waldorff swoją edukację rozpoczyna w Trzemesznie, a do gimnazjum i na studia prawnicze jedzie do Poznania. Studiuje równocześnie w konserwatorium. W tym czasie dużo podróżuje, m.in. do Włoch.
W 1932 r. umiera ojciec. Jerzy Waldorff przenosi się do Warszawy. Służbę wojskową odbywa w kawalerii w szkole podchorążych w Grudziądzu.
Dziennikarską karierę zaczyna w tygodniku "Prosto z mostu". Później pisze i redaguje kolumnę kulturalną w "Kurierze". W czasie okupacji organizuje i prowadzi koncerty muzyczne.
Po wojnie, do roku 1950, pisze felietony i redaguje ostatnią stronę "Przekroju". W maju 1950 r. opuszcza "Przekrój" i wraca do Warszawy, gdzie pozostaje już do końca życia. Tutaj rozwija swoje medialne talenty przy radiowym mikrofonie, a także pisze muzyczne felietony, najpierw do "Świata", potem do "Polityki", z którą już się nie rozstanie. W 1959 r. organizuje Sekcję Krytyków, Recenzentów i Publicystów Muzycznych w ramach Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków (SPAM). W kwietniu 1992 roku otrzymuje tytuł Honorowego Obywatela Warszawy.
W ciągu swojego długiego i pracowitego życia Jerzy Waldorff napisał ponad 20 książek, z których najbardziej znana to Sekrety Polihymnii; książka doczekała się kilkunastu wydań, a kilka pokoleń Polaków uczyło się na niej abecadła muzycznego.
Inne publikacje to: śmierć miasta (1946) - opracowanie pamiętników W. Szpilmanna, Zbuntowane uszy (1962), Harfy leciały na północ (1968), Diabły i anioły (1971), Jan Kiepura (1974), Taniec życia ze śmiercią (1978), Moje cienie (1979), Serce w płomieniach. Opowieść o Karolu Szymanowskim (1980), Wielka gra. Dzieje konkursów chopinowskich (1980), Muzyka łagodzi obyczaje (1982), Czarne owce dla Apolla (1984), Dolina szarej rzeki (1985), powieść autobiograficzna Fidrek (1989).
W Warszawie Jerzy Waldorff znany był przede wszystkim jako opiekun Starych Powązek i przewodniczący Społecznego Komitetu Opieki nad Starymi Powązkami, który utworzył w 1974 r. i którym kierował aż do śmierci w grudniu 1999 roku.
